جدایی گمان بُرده بودم …
دل من همی داد گفتی گوایی
که باشد مرا روزی از تو جدایی
بلی هر چه خواهد رسیدن به مردم
بر آن دل دهد هر زمانی گوایی
من این روز را داشتم چشم وزین غم
نبودهست با روز من روشنایی
جدایی گمان بُرده بودم ولیکن
نه چندانکه یکسو نهی آشنایی
به جرم چه راندی مرا از در خود
گناهم نبودهست جز بیگنایی
بدین زودی از من چرا سیر گشتی
نگارا بدین زودسیری چرایی
که دانست کز تو مرا دید باید
به چندان وفا اینهمه بیوفایی
سپردم به تو دل، ندانسته بودم
بدین گونه مایل به جور و جفایی
دریغا دریغا که آگه نبودم
که تو بیوفا در جفا تا کجایی
همه دشمنی از تو دیدم ولیکن
نگویم که تو دوستی را نشایی
نگارا من از آزمایش به آیم
مرا باش، تا بیش ازین آزمایی
مرا خوار داری و بیقدر خواهی
نگر تا بدین خو که هستی نپایی
ز قدر من آنگاه آگاه گردی
که با من به درگاه صاحب درآیی
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۶:۱۲ ق.ظ
به نظرم بهتره هر کی شعر خودشو بخونه…
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۶:۱۷ ق.ظ
شبهای روشن …
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۶:۵۸ ق.ظ
جزای ان که نگفتیم شکر روز وصال
شب فراق نخفتیم لاجرم زخیال
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۷:۵۸ ق.ظ
لاجرم نخفتیم …
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۱۰:۱۳ ق.ظ
«شبهای روشن» در چند نوشتهی آخر این وبلاگ موج میزند. چقدر دوست دارم این فیلم رو.
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۱۰:۴۷ ق.ظ
سلام دوستم
من نمیدونم چطوری ادرس تو توی favorite من بود فکر کنم قبلا به اینجا سر زدم وخوشم اومده سیو کردم
چقدر متنها قشنگ و تاثیر گذار هستن چقدر با احساس من رابطه برقرار کردن
اینجا چقدر بوی خوبی میده
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۱۱:۲۷ ق.ظ
شبهای روشن …
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۱۱:۳۱ ق.ظ
سلام. والله من هم نمیدونم ولی خوشحالم بابت کامنتی که گذاشتین و حرفی که نوشتین
Reply
آذر ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۸:۰۶ ب.ظ
قرار ما همیشه بیقراری و
قرار ما همیشه فاصله است …
هزار بار رفتی و مرا
هزار بار جا گذاشتی
و من هزار سال ، هزاره های خسته را دویده ام …
و در نگاه مهربانیت
به دردهای خلوت دلت رسیده ام ….
خوشحال می شوم بخوانی .
Reply