“برایم اتفاق افتاده است که فکر می‌کنم با لبخند‌زدن به کسی او را انتخاب کرده ام. او را جدا کرده‌ام، خواسته ام که فقط او شاهدِ محبّتِ من باشد. فردِ سالم به همه لبخند می زند. در دشت اغلب راه‌های خلوت‌تر را انتخاب می‌کنم، راه‌های کم سر‌و‌صدا‌تر را. فردِ سالم در جست‌و‌جوی سر‌ و صدا و تحرک است. وقتی عده‌یی یک نفر را در دشت کتک می زنند، غریزه ام به من حکم می کند که به کمکِ کسی بروم که در وضعِ ضعیف‌تری قرار گرفته است. فردِ سالم همیشه به اکثریّت می پیوندد. برای اینکه به کسی کمک کنم، کافی نیست که فقط محتاج ِ کمک باشد، بلکه باید من هم بخواهم که به او کمک کنم. “ص ۵۰

کوچک است با تعداد صفحاتِ محدود. به شدّت جذاب، زیبا و شاعرانه و عاشقانه و … “که هوشمندانه خوب نوشته شده است.” انگار استیصالِ ما در همین زندگی معمولِ خودمان هم‌؛ این نقاب‌ها، لبخندها‌… و فقدانِ حریم ِ خصوصی‌… انگیزه‌های شخصی‌… و این تلاش ِ دیگران، دولت و باقی برای نفوذ در درونیّاتِ آدم و اصلاح آدم به سلیقه‌ی خودشان و من ِ فردی مظلوم و آسیب پذیر و …

میرا، کریستوفر فرانک

مترجم لیلی گلستان، تهران، نشر بازتاب‌نگار، چاپ پنجم ۱۳۸۵، ۹۶ صفحه، ۱۲۰۰ تومان

مرتبط جات؛ این، این، این و این