گیرم زیاد هم منطقی نباشد وسطِ یک جنگِ خانمان‌سوز کلّی آدمِ انسان افتاده باشند در میان کُشت و کشتاری که دل هیچ‌کدام‌شان هم رضا نیست به آن و همگی مجبور شده‌اند از قرار معلوم! یا اینکه، بیشتر فیلم پُر از صحنه‌های غیرواقعی و دیالوگ‌های تصنّعی باشد و تو هی با خودت بگویی که چی؟ کجا یک عاشقِ روشنفکر تحصیلکرده‌‌ی فرنگ، هر چقدرم وطن‌دوست، در دو قدمی مرگ، مثل بچّه‌های دبستان، انشا می‌گوید درباره‌ی خدمت به ملّت و مملکت‌اش؟ یا آن عراقیِ دوست، چرا باید هی داستانِ پُل زدن از این ور شط به آن طرفش را تعریف کند به انضمام یک هوای دونفره‌ی رمانتیک که دختر و پسرش، فالوده‌ی شیرازی می‌خورند و فهکذا. همه‌ی اینها و یک‌موارد دیگر ناخوشایند به کنار، ولی آدم دوست دارد اتوبوسِ شبِ پوراحمد را، با آن خسرو شکیباییِ راننده اتوبوس‌اش و فروتنِ فاروق یا نوجوانِ رزمنده‌ی فیلم که بازی‌اش حرف ندارد! فیلم ساده‌ی بی‌شیله پیله‌ای که فارغ از رنگ و ریا، در فاصله‌ی بین سفیدی و سیاهی می‌گذرد انگار حقیقتِ پاکِ انسان … انگار تاریکی همیشه جگرسوزِ جنگ!