درباره‌ی نابسامانی مملکت‌مان شنیدن و دیدن که تازگی ندارد بس که هی هر روز توی حرف و حدیث‌ همه‌مان پیدا می‌شود از این جملاتِ معترض که فایده‌ای هم ندارد به حالِ هیچ‌کدام‌مان و همان اوضاع که کما فی‌ سابق برقرار است و رنج و درد و زحمت و دشواری زندگی برای هر کسی به هر شکلی ادامه دارد و … “سنتوری” بیان مکرر و هزارباره‌ی همین واقعیتِ عیانِ جامعه‌مان بود که عادیِ زندگی ما شده به طوری که دیگر ککِ من هم نمی‌گزد بابت شدّت ناهنجاری‌ها و آسیب‌های اجتماعی بس که مستند‌های هولناکِ دور از انتظار ِ تهوع آور دیده‌ام! منتها، به تماشای “سنتوری” نشستن لذّت داشت برایم بس که بهرامِ رادانِ آن معرکه است و همین‌طور آهنگِ دلنشین ِ صدای چاووشی … چقدر خدا را شکر کردم که نقش علی سنتوری از آنِ محمد سلوکی نشد و امان از چاووشی که تحمل ِ فیلم به دلیل همین صدا قشنگ ممکن است و حیف از گل‌شیفته‌‌ که به خوبی همیشه نبود این بازی‌اش و این هنرپیشه‌ی رو اعصابِ نقش ِ جاوید … دچار حالتی شده‌ام عینهو دختربچه‌های دوازده ساله‌ی عشق ِ سینما! می‌شود اسمش را گذاشت شیفتگیِ بی‌اندازه نسبت به بهرام رادان! آنقدر که دلم می‌خواهد حتا همه‌ی پوسترهایش را بچسبانم دورتادور اتاق! چقدر خوب بازی کرده است این پسر چشم‌آبی لعنتی!!!